A nie w uwiędłych laurów liść z uporem stroić głowę…

Przyszedł czas rocznic. Wracają wspomnienia, dyskusje, emocje. Poznajemy różne wersje historii. Są różnice zdań i rosną nowe spory. My, Polacy, znamy to dobrze. Spory na emigracji o losy zrywów powstańczych w czasie zaborów, o słuszność Powstania Warszawskiego, dyskusje kto tak naprawdę przeskoczył przez płot… Ustalenie prawdy to zadanie dla historyków. Bo nawet uczestnicy próbują czasem fałszować historię.

Dla przyszłości nie ma to znaczenia. Adam Asnyk w 1877 roku pisał w Daremnych żalach:

Daremne żale, próżny trud,
Bezsilne złorzeczenia!
Przeżytych kształtów żaden cud
Nie wróci do istnienia.

Świat wam nie odda, idąc wstecz,
Zniknionych mar szeregu:
Nie zdoła ogień ani miecz
Powstrzymać myśli w biegu.

Trzeba z żywymi naprzód iść,
Po życie sięgać nowe:
A nie w uwiędłych laurów liść
Z uporem stroić głowę!

Wy nie cofniecie życia fal!
Nic skargi nie pomogą!
Bezsilne gniewy, próżny żal!
Świat pójdzie swoją drogą.

Mamy co robić. Polska jest w potrzebie. Przyszłość naszych dzieci, wnuków i prawnuków jest zagrożona. Spory o wieńce, laury i ordery zostawmy na później. Kiedy już nie będzie o co walczyć. A dzisiaj – weźmy się do roboty, zanim nam wszystko odbiorą. Nie ma już demokracji, równość jest poważnie naruszona, trwają ataki na wolność.

Wolność, Równość, Demokracja – o te wartości warto dzisiaj walczyć i dla nich warto się poświęcić. A kto się dobrze czuje w zwiędłych laurach, niech więdnie razem z nimi. Mnie z nim nie po drodze.

No votes yet.
Please wait...

Facebook Comments